http://www.tersaci.com Hayatı başka taraflarından yaşamak. tr Copyright 2007 TERS AÇI Cum, 19 Nis 2008 15:27:32 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp TERS AÇI - RSS TERS AÇI TERS AÇI 60 Cum, 19 Nis 2008 15:27:32 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=65 14-15 yaşlarındaki bi kızda durup dururkenhamilelik belirtileri başlamış:Karnı hafiften şişkinleşmiş, kusma nöbetlerigeliyomuş, sabahları yataktan çok zor kalkıyomuş...Fakat kız annesine ısrarla böyle bi şeyin mümkünolamayacağını, çünkü hiç bi erkekle bu sonucudoğuracak kadar yakın temasta bulunmadığını iddia ediyomuş.Fakat zaman geçtikçe hem karnı büyümeye devametmiş, hem de diğer belirtilerde değişiklik olmamış. Annesi, Bu yaşta...Allahım, allahım, kepazelik bu dese de kız hala hamileolmadığını söylüyomuş. Sonunda anneküçük bi kasabada yaşıyor olmalarına rağmen çıkacak söylentilerigöze alarak kızını hastaneye götürmüş. Ancak çekilen ultrasondan sonrakızın inkarlarında samimi olduğu anlaşılmış. Çünkü karnında son derecebüyük boyutlara ulaşmış bi tümör tesbit edilinceşişkinliğin ve diğer belirtilerin asıl sebebi ortaya çıkmış.Vakit kaybetmeden, apar topar ameliyata alınmış taabi. Doktorlarrutin kabul edilen bu operasyon sırasında karnı açmışlar ve işte o angördükleri manzara karşısında şok olmuşlar. Meğerse tümörsandıkları şey kocaman bi ahtapotmuş.Üstelik kıpır kıpırmış da hayvan, yani canlıymış.Olayın aslı sonradan anlaşılmış. Kız üç-dört ay önce ailesiylebirlikte okyanus kenarındaki bi kasabada tatil yapmış.Ahtapot yumurtaları da mikroskobik boyutlarda olurmuş ve bunlardandoğal olarak okyanus sularındamilyarlarca varmış. Kız muhtemelen yüzerken yuttuğu sularla beraberbu yumurtalardan da indirmiş mideye. İştebunlardan biri de, milyonda bir görülecek biçimde de olsa, kızın vücudununiçinde yaşamayı, hatta büyüyüp gelişmeyi başarmış. Cum, 19 Nis 2008 15:25:31 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=64 Onlarca yıl önce gerçekleşen olayları bile en küçük ayrıntısına kadar hatırlayan ABDli kadın bilimadamlarını hayrete düşürdü. İnsan hafızası ile ilgili dünyanın en önemli uzmanlarından biri olan James McGaugh bu sıradışı olay karşısında şaşkınlığını gizlemedi.AJ ismiyle McGaugha bir mektup yazan kadın, yaşamındaki en küçük ayrıntıları bile çok açık bir şekilde hatırladığını belirtti. Gizemli kadın, mektubunda herhangi bir tarihin sorulması halinde, o gün havanın nasıl olduğunu, özel hayatının ayrıntılarını ve günün önemli haberlerini söyleyebileceğini öne sürdü. Cum, 19 Nis 2008 15:24:42 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=63 Frane Selak* 74 yaşında emekli bir öğretmen. Hırvatistanda yaşıyor. Tam 7 felaketten kurtuldu [br]1962: Saraybosnadan kalkan* Dubronike giden trene bindi. Tren raydan çıktı ve birkaç vagon nehre düştü. Buz gibi suda 17 kişi boğuldu. Selakın kolu kırıldı ama kurtuldu. [br]1963: Zagrebde DC-8 tipi bir uçağa bindi. Uçak havadayken kapısı açıldı ve Selak aşağı düşen 20 kişiden biriydi. Kazada 19 kişi öldü! Selak saman yığınına düştüğü için yaralı olarak kurtuldu. [br]1966: Bindiği otobüs nehre uçtu. 4kişi öldü* o birkaç sıyrıkla kurtuldu. [br]1970: Otomobiliyle giderken motor alev aldı. Kendini dışarı zor attı* aracın benzin deposu infilak etti. [br]1973: Otomobilinde meydana gelen patlamada saçlarının bir bölümünü kaybetti. [br]1995: Zagreb sokaklarında otobüs çarptı. Yaralı kurtuldu. [br]1996: Otomobil bir virajda Birleşmiş Milletlere ait kamyonla çarpıştı. Skoda marka otomobiliyle uçuruma uçtu. O bir ağacın üstüne düştü* otomobili yandı. [br]2003: Frane Selak* piyangodan 1.3 trilyonluk ikramiye kazandı. Cum, 29 Mar 2008 15:28:43 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=62 ABD de ilginç, ilginç olduğu kadar da tüyler ürpertici nitelikte bir restoranın. 1852 yılından beri faaliyet gösteren restoranın belli bir mönüsü yok. Müşterileri çok önceden ısmarlayarak istedikleri her şeyi yiyebiliyorlar. Fiyatı hiç önemli değil ve hesap da ödemiyorlar. Ancak ufak bir ayrıntı var...Bu yedikleri son yemek oluyor. Hatta yemek sonrası yapılan ikram da, ölümcül bir zehirli iğne. San Quentin Eyalet Hapishanesinden bansediyoruz. Son 10 yılda sadece 10 kişi bu sözde restorandan.Eyalet Adalet Bakanlığının web sitesinden öğrendiğimiz kadarıyla, idam mahkumu bu talihsiz 7 kişinin ısmarladığı son yemekler arasında ilginç mönüler var. Örneğin bir seri katil,son yemek olarak iyice kızarmış bir tabak patates ve iki bardak vanilyalı milkshake istemiş. Bir başkası, tecavüz ve cinayetten mahkum Tom Thompson ise sıcak bir meyvalı bulamaç yemiş. Ve şehirlerarası karayollarında çok sayıda insanın canına kıyan bir katil ise, son yemeği için iki adet pepperoni ve sosisli pizza ısmarlamış. En mütevazı idam mahkumunun son isteği ise tek bir bardak greyfurt suyuymuş.The Times gazetesinin haberinde, bunları yedikten sonra o insanlara afiyet olsun denilip denilmediği ise belirtilmemiş. Cum, 29 Mar 2008 15:14:07 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=58 Amerikalılar Japon Planlarını Hafife Alınca 1941, Pearl Harbor 1941 Aralık ayına gelindiğinde Japonya ve ABD arasındaki gerilim onuncu yılına girmişti. Delano Roosevelt, Japon yayılmacılığına karşı hep tetikte olmuştu ve Japonyanın Çin üzerindeki hevesleri rahatsızlık vericiydi. O sırada Japonya bütün demir, çelik ve petrolünü ABDden alıyordu ve bu malzemeleri stoklamadan ABDyle aralarını bozmak istemiyordu. Japonların İtalya ve Almanya ile üçlü ittifaka girdiği 1940 Eylülünden beri sinirler gergindi. Japonya Hindi Çinin tümüne el koyunca ABD Japonyaya petrol, demir ve çelik ambargosu uygulamaya başladı. Arkasından da Panama kanalını Japon gemilerine kapadı. 1941 Ekiminde Japonyanın savaş yanlısı partisinin başkanı General Hideki Tojo başa geçti. İki taraf da savaşın kaçınılmaz olduğunu biliyordu, ancak yine de Washingtonda anlaşma arayışları devam ediyordu. 25 Kasım 1941de ABD ile görüşmeler devam ettiği halde Tojo uçak gemilerini Hawaiye doğru yönlendirdi ve askerlerini Malezya sınırına yığdı. 6 Aralıkta Roosevelt, Japon imparatoruna barış için son bir çağrıda bulundu ama işe yaramadı. Amerikalılar ise Japonların ilk Singapura saldıracağım ve ABDnin İngiltereye yardım edip etmeme konusunda kararsız kalacağını hesaplayacaklarını düşünüyordu. ABDye karşı doğrudan bir saldırı olacağım düşünmüyorlardı. Uzmanlar o kadar emindi ki, Japonyanın Singapura saldırması sabırla bekleniyordu. Ohauda üslenmiş iki Amerikan radar operatörü 2 Aralıkta bir Japon saldırı gücünün yaklaştığını bildirdiğinde yanlış yaptıkları düşünülmüştü. Pearl Harbor yönetimi de alarma geçmeye gerek olmadığını düşünmüştü. Pearl Harborun hedef olabileceğini gösteren hiçbir delil yoktu. Honoluludaki bir Japon ajanından Pasifik filosu hakkında bir rapor istendiği bilinmesine rağmen bunun bir öneminin olacağı düşünülmemişti. Sonuçta Washington Japonyanın önce Singapura saldıracağından emindi. En sonunda 7 Aralık 1941 sabahı Pearl Harborda sıradan bir gün gibi başladı. Subaylar ve gemi personeli kıyıdaydı. Uçaklar yerlerinde duruyordu ve cephaneler başka yerde saklanıyordu. Filosunun attığı demiri koruyacak torpido ağları bile yoktu. Çünkü Pearl Harbor güvenli bir yerdi. Düşünülmeyen, hiç beklenmeyen saldırı iki dalga halinde gerçekleşti. İlk dalga Pearl Harboru 7 Aralık 1941de sabah 7:55de vurdu. Japonlar altı uçak gemisi ve 432 uçak göndermişti. 9:45de görev sona ermişti ve uçaklar gemilere döndü. Oahudaki Amerikan uçakları, sekiz savaş gemisi, üç destroyer, üç keşif gemisi imha edilmişti. İki binden fazla kişi de ölmüştü. Japonlar ise sadece 29 uçak kaybetti. Amerikan Pasifik Donanması Komutanı Amiral Kimmel ve Hawai Askeri Bölge Komutanı General Short, Pearl Harborda Japonlara savunmasız yakalandıkları için görevden alındılar. Amerikalılar şans eseri daha büyük kayıp vermekten kurtulmuştu. Pasifik filosunun bir parçası olan üç büyük uçak gemisi ve dev petrol tankerleri saldırı sırasında Pearl Harborda değildi. Böylece Amerikan donanması ciddi ölçüde zarar gördü, ancak Rooseveltin daima utanç içinde hatırlanacak bir gün diye nitelendirdiği saldın gününün hemen ertesi günü yeni gemilerin inşasına başlandı. Son bir not: Japonya Pearl Harbordan bir gün sonra Singapura saldırdı ve 15 Şubat 1942de ele geçirdi. Cum, 29 Mar 2008 15:13:45 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=57 Nihayetinde BBC de Bir Bürokrasidir1967, İngiltere Bir yayın kuruluşu olarak İngiliz BBCnin kaliteli yayıncısı oldukça azdı. 70 yılı aşan bir süre BBC konserler, belgeseller, komediler, çocuk programlan, eğitim programlan, drama dizileri, çağdaş ve klasik oyunlar üretti ve yayımladı; radyo ve televizyon haberleri tüm dünyada en güvenilir ve saygın haberler olarak kabul ediliyordu. 1922 yılında İngiliz Posta Teşkilatı tarafından İngiliz Yayım Şirketi (British Broadcasting Company-BBC) olarak kaydı yaptırılıp, ruhsatı alınırken Posta Genel Müdürlüğünün, yani patronunun uygun bulduğu hizmeti sağlamak amacını taşıyordu. Niyetler mükemmeldi. Şirket radyoda İngiliz ürünlerinin tanıtımını yapıyordu. Halk üzerinde kötü veya olumsuz bir etkilemeye yol açmadıktan sonra yayınların özgürdü. Mali olarak ise doğrudan izleyicilerinin ödemeleriyle ayakta duracaktı. BBC yayınlarını dinlemek ve daha sonra televizyonları izlemek isteyenler Posta Teşkilatına belirli bir ruhsat ücreti ödemek zorundaydılar. Başlangıçta yılda 10 şilin olan ücret daha sonraları 70 paunda kadar çıktı. Hükümetin desteğindeki bir tekel olarak BBC on yıllar boyunca yayın alanını istediği gibi elinde tuttu.Bağımsız radyo ve televizyon kuruluşlarına izin verilmesine ve BBCnin işgalindeki yayın dalgalarından yararlanmalarına kadar uzun zaman geçti. Bundan sonra bile satılan her televizyon, alıcısı BBCyi izlese de izlemese de, bir ruhsat parası ödemek zorundaydı. Bu ödemeler ve programların telif ücretleri BBCnin mali kaynaklarını oluşturuyordu. Bir kamu kurumu ve bürokratik bir aygıt olmasına rağmen ne yayımlayacağı konusunda hayli geniş bir özerkliğin tadını çıkarıyordu. Tam gün TV yayını 1980lerin ortalarına kadar onaylanmadı. Ticari kaygılar taşımamanın sağladığı rahatlıkla BBC yayınları düzeyli, tarafsız ve kaliteli olma olanağına kavuşuyordu.Bu özgürlük ve avantajlardan yararlanan BBC tümüyle ticari bir TV kanalında yer alması çok zor çocuk programları, konserler ve diğer eğitici yayınlar yapabiliyordu. Radyoda da dünyaca ünlü orkestraların yanı sıra İngiliz ve Amerikan pop müziğinin yıldızları, Beatles, Rolling Stones, Jimi Hendrix, Chuck Berry konserleri dinlenebiliyordu. En ünlü programlarından biri 1963ten 1989a kadar devam eden bilimkurgu dizisi Doctor Who (Doktor Kim) idi. Ama bu arada, maalesef BBC de, herhangi bir kamu kuruluşunda görülebilecek bazı dertlerden mustaripti. Gelirleri sabit olan herhangi bir şirket bazı harcamalarını kısmak ve bütçesinde belli kısıtlamalar yapmak zorundaydı. Buna BBC de dahildi. İlk BBC programları Film Merkezinden sağlanan uzun süreli film ve oyunlardan oluşuyordu. Ticari kayıtların devreye girmesiyle birlikte BBC arşivlerine de standart bir ölçü getirildi. Personele bütün programların film kopyalarını saklama emri verilmişti ama video ve ses kayıtları için aynı emir tekrarlanmamıştı.1978e kadar BBC Mühendislik Bölümünün denetiminde olan video kasetler ancak bu tarihten sonra film merkezine aktarıldı. Kasetler nispeten daha küçük bir arşivde saklanıyor ve zaman zaman dış ülkelere satış olanağı olup olmadığını anlamak için yeniden izleniyordu. Pek çok görsel ve sesli programlar ve diziler, filmler, belgeseller başka ülkelere satılıyordu. 1970ler ve 1980lerde dünyada en çok izlenen bilimkurgu dizisi Doctor Who da bunlardan biriydi. Sonra arşivlerdeki yerlerin yeterli olmadığı ve pahalıya mal olduğu günler geldi. Böylece 1967 yılında adı bilinmeyen bir bürokrat, günlerden bir gün depolarda bulunan ses ve video kasetlerini silip temizleyerek yeniden kullanılabileceğini akıl etti ve harekete geçti. Gerek Film Merkezi, gerekse Mühendislik Bölümü tüm programların tarihsel kopyalarının tutulmasından diğerinin sorumlu olduğunu düşünüyordu.Ve 1978e gelindiğinde birçok program bir güzel yok edilmiş ve elde hiçbir kopyası kalmamıştı. BBC bir arşiv sorumlusu tayin ederek nelerin yok edildiğini saptamak ve dünyanın her tarafından, yabancı yayın kurumlarından ve koleksiyonculardan kendi orijinal programlarının kopyalarını bulmak için uğraşmaya başladı. Kaybedilen hazinelerin ancak çok azının kopyası bulunabildi. Bu arada büyük bir şans eseri olarak dünyaca ünlü Doctor Whonun eksik bölümleri de toparlanabilmişti. Yakın zamanlarda iki müzik prodüktörü ortaya çıktı ve vaktiyle verilen silme emrine uymadıklarını ve Rolling Stonesun ilk kayıtları da dahil olmak üzere bazı eşi olmayan programların kayıtlarını sakladıklarını açıkladılar. Şimdi bu kayıp kasetler BBCye küçük bir servet kazandırabilir ama geri gelmeyenler dikkate alındığında elde olanlar pek bir şey değildir. Üç-beş kuruş tasarruf edelim derken müzik ve yayın tarihinin paha biçilmez eserleri kaybolmuştu. Boş kasetlerin fiyatı 2 ile 9 pound arasında değişiyordu. Oysa bunların üzerinde orijinal olarak kaydedilmiş programlardan BBC milyonlarca pound kazanabilirdi. Kaybolanlar arasında Beatlesın ilk konserleri, önemli dramalar, belgeseller ve tarihsel spor programlan yer alıyordu.Bugünkü değerleri milyarları bulurdu. Ama depoda bir parça yer kazanmak ve birkaç bin pound tasarruf etmek için akıl almaz bir iş yapılmıştı. Zamanında üzerinde doğru dürüst düşünmeden bulunulan bir çözüm uygun gibi görünmüştü ama eşine az rastlanır bir rezalet ortaya çıkmıştı. Cum, 29 Mar 2008 15:13:16 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=56 Bir Donanma Kurarsın, Savaşı Kaybedersin 1900, Alman imparatorluğu Bazıları onun yazarlıktan önce, aslında deniz tutan bir Amerikalı gemici olduğunu söylerler. Alfred Thayer Mahan, her koşulda orduya katılmış olmalıydı. Babası, her şeyden önce, ünlü bir askeri taktisyendi. West Point harp okulunda ders veriyordu.Alfred Mahan isimli bu adam, savaş alanı taktikleri kitabının büyük yazarı, bir nesil harp okulunun öğretmeni, sivil savaşta ölümsüz bir şan ve şöhret sahibi idi. Belki de küçük Mahanı Annapolise donanmada bir kariyer sahibi olmaya iten, babasının gerçekten önde gelen bu kişiliği idi. Küçük Alfred, Carolina sahillerinde savaş süresince görev aldı ve daha sonra deniz aşırı bir yolculuğa gönderildi. Sonra yolculuklar birbirini takip etti. Gemi nasıl giderse gitsin, iki-üç günlük bir süre için bile olsa, Alfredi ölümcül bir şekilde deniz tutuyordu. Yine de gerçek bir deniz subayı olarak kendini hep denize attı. Birçok liman görevi için sahile çıktıysa da sonunda yeni bir olanak buldu: Deniz Harp Akademisi...Alfred T. Akademiye geldiğinde, hiç ümit vermeyen bir göreve sahipti. Birkaç karaya sürülmüş eğitmen -ki onların da tuhaf oldukları düşünülürdü- vardı. Bu okulu dünyanın en prestijli deniz enstitülerinden birine dönüştürmeyi başardı. 19. ve 20. yüzyılların en etkileyici kitap serilerinden birini yayınlayan Alfreddi: Denizdeki Gücün Dünya Tarihine Etkisi... Mahanın tezi şuydu: Milletlerin güçlenmesi ve gerilemesinde en belirleyici faktör deniz güçleridir. Kara kuvvetleri hızlı hareket etme özelliğine sahip değildirler, hem de lojistik zorunluluklar nedeniyle hantaldırlar. Deniz kuvvetleri ise, bugün Karayiplerde yol alırken iki hafta içinde Baltık Denizine ulaşabilir. Doğası gereği donanmalar dünyanın her yerinde güçlerini gösterebilirler. Sadece donanması sayesinde, bir millet kayda değer bir güç haline gelebilir.Günümüzde düşmanını kollama bir deniz filosunun en öncelikli görevidir. İlk yapılacak şey rakibinin deniz gücünü hesap etmek ve tüm gemilerini batırmak olmalıdır. Bu başarıldığında düşman savunmaya geçmek zorunda kalacaktır. Ticaret gemileri teslim olacak, kaynakları engellemelerle kesilecek, sahil şehirleri bombalanma tehlikesi altında olacak, kolonileri yok edilecek ve sonuçta tüm yurt denizden yapılabilecek bir çıkartmanın tehdidi altına girecektir.Öyle bir çıkartma ki, yer ve zamanını saldıran taraf belirleyecek, rakip ise tüm kaynaklarını sahip olduğu bölgeleri korumak için kullanmak zorunda kalacaktır. Kısacası, Mahana göre, küresel oyunda önemli bir aktör olabilmek için bir donanmaya sahip olunması öncelikli şarttı. 1815 Viyana Konferansından sonra, Avrupadaki güçler kendilerini deniz gücü açısından İngiltere ile karşı karşıya buldular. İngilizlerin büyük deniz gücü, Napolyon İmparatorluğunu blokaja almış, yavaş yavaş çöküşe sürüklemekteydi. Savaş sonunda dost ülkeler ve hatta eski düşmanlar arasında çok hassas bir anlaşmaya gidildi. İngiltere denizdeki üstünlüğünü koruyacaktı.Bu, İngilizlerin yaşamak için denize bağlı olmak zorunda kalmalarındandı. Denizdeki bu İngiliz üstünlüğünün kabul edilmesine karşılık, tüm ülkeler bir donanma kurma ve denizlere açılma hakkına sahip olacaklardı. Fakat bu üstün gücün karşısında ciddi bir rakip haline gelmemek şartıyla. Fransa 1860lar ve 80ler arasındaki sürede eski gücüne kavuşmayı başardı. İlk gerçek demirden gemiyi üretti: La Gloria. Bu gemilerle tüm İngiliz donanmasını bir günde kullanılmaz hale getirebilirdi. İngilizler ise uyguladıkları yapılanma programı sayesinde, 1880lerin sonunda çelik gemilerin üretiminde öne çıktılar. Almanyanın değişik bölgelerinden ithal ettikleri çelik ile her zamankinden daha çok gemi ürettiler. Fransızlar, İngilizlerle yarışmayı bırakmak zorunda kaldı. Bunun yerine ucuz, yenilenebilen teknoloji ile yola devam etmeyi tercih ettiler. Muhrip gemilerinin üretiminde, araştırma ve geliştirmesinde lider hale geldiler. Öte yandan İngilizler karşılık olarak büyük muhripler, denizaltılar ve mayınlar üretti. Fransızların eski düşmanları olan Almanlar, İngilizlerle Fransızlar arasındaki rekabeti hep eğlenerek izlediler. Bir Fransız gemisine yönelen her silah, kendi sınırlarına yönelecek bir silahın eksilmesi anlamını taşıyordu. Donanmaya harcanan her frank, Ren bölgesini tehdit eden bir frankın azalması demekti. Öte yandan İngilizler Almanları Fransız yayılmacılığına karşı her zaman doğal bir müttefik olarak gördüler.Kısacası, yeni bir Avrupalı güç olma yolundaki Almanya ile denizlerin hakimi İngiltere arasında bir çatışma olması, Fransızlar dünyaya yayılmaya devam ettiği sürece anlamsızdı. Alman donanması sıradan bir sahil güvenlik sisteminin ötesine geçemiyordu. Birkaç küçük gemiden ibaretti. Öyle ki, İngilizlerden yardım istediklerinde, zengin ağabeyin fakir kardeşine yardım etmesi gibi bir tavırla karşılaşıyorlardı. Ama daha sonraları iki önemli olay gelişti; ilki Mahanın yayınladığı güçle donanma arasındaki ilişkiyi anlatan kitap serişiydi. İkincisi ise II. Wilhelmin daha büyük bir Almanya hayaliyle başa geçmesiydi. Willie çabuk olgunlaşmış, ego problemi olan bir çocuktu. Bazıları bu problemin, beceriksiz bir doktorun doğum esnasında Wilhelmin koluna ciddi şekilde zarar vermesinden kaynaklandığını söylerler.Maço denilebilecek bir toplumda böyle bir yara taşımak, onu ister istemez aşağılık kompleksine sokmuştu. Psikolojik durumu nasıl olursa olsun, Wilhelm dış politikada ani bir değişim süreci başlattı. Aslında, İngiliz olan her şeye hayranlığı ironikti. Anneannesi efsanevi Victoria ölürken yanı başında durmuş, elini tutmuş ve gözyaşlarını tutamamıştı. Kuzeni Edwarda da bir sıcaklık duymuş, bekar oldukları hafta sonlarında ikisi çok güzel deniz gezileri yapmışlardı. Aslında derinlerde bir yerlerde, denizle ilgili büyüyen bir düşmanlık da vardı aralarında. Mahanın çalışmaları ilk yayınlandığında, Amerikada küçük bir okuyucu kitlesinin ilgisini çekti. İlk hayranlarından biri New Yorkta polis komiseri olan Teddy Roosevelt idi. Deniz aşırı ülkelerde ise beklenmedik bir ün kazandı. Hiçbir yerde Almanyada olduğu kadar popüler olmadı; Wilhelm kitaba Alman nitelikler kazandırarak yeni bir baskısını çıkarttı.Alman federal donanmasındaki her subayın okuyabileceği hale getirdi... Ve bu subayların kitabı okumaları da beklenir oldu. Manan Avrupa turuna çıktığında Almanyada adeta bir süper star gibi karşılandı. Alman İmparatoru Mahanla buluşmak ve kendi kitabına Amerikanın efsane isminin el yazısıyla bir şeyler yazmasını istedi. Almanya kısa bir süre içinde deniz filosunu geliştirdi. Bu arada Japonya da aynı süreci yaşadı. Wilhelm uygulanan geliştirme programının, kendi deniz sahalarını koruma amaçlı olduğunu bildiriyordu. Fakat, Mahanın söylediği gibi, gerçek bir dünya gücü, dünyanın her yerinde kendisine hammadde sağlayacak, telgraf istasyonlarını destekleyecek ve kömür stoklarını yenileyecek koloniler kurmaya mecburdu.Rüzgarla yol alan gemilerden buharlı gemilere geçilmesinin en önemli dezavantajlarından biri gemilerin menzillerinin düşmesi oldu. Demir aldıktan üç ay sonra Pasifikin ortasında olmak imkanı ortadan kalktı. Hiçbir modern gemi ortalama hızlarda hareket ederek iki-üç haftadan fazla yakıt ikmali yapmaksızın denizde kalamıyordu.İki-üç günlük hızlı manevralar yapan gemilerin sadece yakıt stokları boşalmakla kalmıyor, aynı zamanda makineleri de tamir ister duruma geliyordu. Kömür istasyonları bu sebeplerle stratejik hedefler haline geldi. Bu istasyonlar daha çok korunur oldular. Binlerce kömür işçisi kömür ocaklarına indi.Wilhelm için 20. yüzyılın başında bu çok parlak bir fikirdi. İngiltere ile rakip olabilecek durumda değildi, ulusal onur tüm dünyada ben varım diyebilmeye bağlıydı. Tüm dünyada ben varım diyebilmek ise koloniler kurmayı gerektiriyordu. Koloniler kurmak denizde güçlü olmak anlamını taşıyordu. Denizde güçlü olan yeni koloniler elde edebilirdi, daha çok koloni elde etmek ise ulusal güveni artırırken harcamaları da artıracaktı. Almanlar Afrika sahilleri boyunca daha önceden ele geçirilmemiş bir takım üçüncü sınıf bölgeleri hakimiyetleri altına aldılar. İngilizler buna karşı çıkmadı. Fransızlar ise 19. yüzyıl boyunca bu bölgede İngilizlerin en ciddi rakibi olarak ses çıkartmadı. Almanlar Pasifikte yeni adalar ele geçirdiler, yüksek harcamalarla buralara kömür ve telgraf sistemleri getirdiler. Bu büyüme devam etti ve 1904e doğru İngiliz yöneticiler arasında Almanlar bir tehdit olarak görülmeye başlandı. 1904te yeni bir deniz mareşali, John Bobbie Fisher donanmanın başına geçti. İngiliz denizciliği, demir ve buharın kullanılmaya başlanmasından beri değişik kollara ayrılmaktaydı. Fisher vizyon sahibi biri olarak geleceği gördü ve içgüdülerini kullanarak yeni silahlar tasarlama işine girişti. Bir yıl sonra en modern Dreadnought silahları ile donanmış gemiler üretilmeye başlandı. Bunlar modern savaş gemilerinin ilkleriydi. Fisherin amacı Dreadnoughtla Almanlara gözdağı vermekti. Almanların donanmalarım geliştirmelerine bir sorun olarak bakmıyorlardı, hatta denizdeki büyük gemilerine eşdeğer birkaç gemi üretmelerine de karışmıyorlardı, fakat tek istedikleri en ileri teknolojiye sahip olmak ve üstünlüklerini korumaktı. Bu üstünlük Almanlar tarafından kabul edildiği sürece iki ülke arasında geleceğe dair bir endişe olmayacaktı. Wilhelm, Dreadnoughtun silahlarını gördüğünde kıskançlığa kapıldı. Amirallerine ve gemi tasarımcılarına İngilizlerin son ürettiklerine eşdeğer ve hatta daha üstün gemiler üretme emri verdi. Üst düzey Alman subayları daha büyük gemiler üretmenin ve büyük düşünmenin büyüsüne kapıldılar. Wilhelmle bu konuda ters düşmeyi hiç düşünmediler. Daha pragmatik düşünen çevreler ise İngiltere ile silah yarışına girmenin sadece kötü bir fikir değil, aynı zamanda delilik olduğunu düşündüler.Stratejinin doğası gereği İngilizler denizde birinci ve en üstün kalmalıydı. Alman donanması ikincilikle yetinmeliydi. Fransa ve Rusyanın tehdidi altındaki Almanların karadaki üstünlüklerini korumaya ihtiyaçları vardı. İnsan gücü ve kaynak yarışı içindeki Almanyada, kara kuvvetleri deniz kuvvetlerinden çok daha üstün durumda olmalıydı. İngiltereye üstünlük sağlamanın imkansızlığı ortadayken neden bu çabanın içine giriliyordu ki? Wilhelm yine de programın ilerlemesinden yana tavır aldı. Alman ulusal gururu bunu gerektiriyordu. Yeni bitirilmiş Kiel Kanalı yeni ve daha büyük gemiler için yetersiz kalacaktı. Bu kanalı genişletmek için de büyük harcamalar yapıldı. Almanlar İngilizlerle denizde büyük bir rekabete giriştiler. Birkaç sene içinde Alman zırhlıları denize indirilmeye başlandı. Bu gemiler yirmi beş ve otuz santimetre çapındaki silahlarla donatılmıştı. Fransızlar garip bir tavırla bu yarışa girmekten çekindiler. Böylece bir tehdit olmadıklarını gösterip, İngilizleri Almanlarla uğraşma yoluna ittiler. Bu strateji tuttu, yüzyıllardır İngiliz savaş tatbikatları Fransızlarla çıkabilecek bir savaş üzerine kurulmuştu. Cebelitarıktan Süveyşe kadar Akdeniz ticaret yolunu ve Biscay Körfezi ile Manş Denizini korumak amacını taşımışlardı. Yüzyılın sonuna doğru, Fisher gemi manevralarını Kuzey Denizine doğru kaydırdı. Almanyaya, Baltıkın dışına çıkarmaya yelteneceği her geminin kendilerini karşısında bulacağı mesajını vermiş oluyordu. Fisherin saplantısı daha uzak ülkeleri de etkiledi. Japonlarla bir anlaşma yaparak Pasifike çıkabilecek her yabancı gemiye karşı ortak hareket etme kararı aldılar. Fisher de Mahan okuyucuları arasındaydı.1904-1905 yıllarındaki Rus donanmasına karşı Japonların kazandığı zaferleri ayrıntılarıyla incelemişti. Dikkat çeken nokta şuydu: İlk saldırıya geçen ve karşı donanmayı ablukaya alan taraf üstün geliyordu. Tüm bunlar göz önüne alındığında, Almanların Kuzey Denizine açılmalarının önlenmesi gereği ortaya çıkıyordu. Almanların Belçika ve Hollandayı ele geçirmesi, İngiltereden sadece iki saat uzaklıkta iki limana sahip olmaları anlamını taşıyacaktı.Bu engelleme İngilizlerin Almanlara karşı olan politikalarının temel noktası oldu. Belçika ve Hollanda topraklarının İngiliz koruması altında olduğu açık bir mesajla bildirildi. Bu mesaj, Almanların denizde hiçbir gücü olmasaydı, bu kadar açık ve sert olmazdı.Alman İmparatoru cevap olarak, İngilizlere ve topraklarına karşı hiçbir düşmanlık beslemediklerini bildirdi. Almanyanın tek istediği, güneş giren bir yer, ulusal güven kazanımı ve gücünü korumaktı. Bu sebeple yeni silah tasarımına gitti. 12 inçlik silahları 13, 13.5, 14 ve sonunda büyük 15 inçlik silahlar izledi. Paranoya yeni paranoyalar üretir oldu. Almanlar gizlice Schlieffen Planını uygulamaya koydular. Bu planla Fransayı ele geçirmek ve Belçika ile Hollandayı alttan fethetmek amaçlanıyordu. Diğer akıllıca bir fikir olarak, Wilhelm Hollandanın istila edilmemesini ve böylece İngilizleri fazlaca karşılarına almamayı düşündü. Böylece Belçika geçilmiş olacak, Hollanda istila edilmeyecek, Alman ordusu kilit noktalardaki Belçika kalelerinde tutulacak ve doğrudan kuzeye gidip engellerle karşılaşılmamış olacaktı. Bu plan sonunda uygulamaya geçti. Sonraki bölümde ayrıntılarıyla açıklanacağı gibi, sömürgeler birer birer düştü ve Belçika Almanlar tarafından ele geçirildi. İngiliz donanması Alman Çıkartmasını önleme amacıyla belli noktalara yığınak yaptı. Belçika limanlarının ele geçirilmesi ile Almanlar ve İngilizler arasındaki bir savaş kaçınılmaz hale gelmişti. Daha sonraki dört yıl içinde Alman donanması ciddi tek bir çıkartma yaptı. Herkesin yumurtası sepetinde durduğu için, iki taraf da ölümcül bir savaşa girmeyi yeğlemedi. Fakat 1916da Alman donanması İngilizleri Tutland sahillerinden püskürttü. Bu, ablukayı kırma hareketinin başlangıcıydı.Savaşın sonunda Almanlar en azından taktik bir zafer elde etmiş oldular. Batırdıkları gemi sayısı daha fazlaydı, fakat stratejik bir hata olarak Baltıka geri çekildiler ve saldırgan bir güç olmadılar. Öte yandan bu durum İngilizleri savaşa girmeye zorladı. Aynı zamanda donanmasına yatırım yapan diğer bir ülke olan ABD de savaşa girmeyi düşünmeye başlıyordu. Alman İmparatoru Mahanın kitabındaki püf noktasını anlayamamıştı: Bir donanma kurduğunuzda sadece bir güç olarak algılanmakla kalmıyordunuz, aynı zamanda bir tehdit olarak da görülüyordunuz. Almanların 1918de yenilmesiyle birlikte, İngilizler paranoya halinde Alman donanmasını kuşatmak ve ona el koymak niyetinde idiler. Böylece tarihinde ilk kez Almanlar donanmalarını İngiliz sularına göndermiş oldular.Donanma İskoçya sahillerine İngiliz kontrolünde ulaştı. Büyük harcamalar, hatalı bir politika, imparatorluğun çöküşünü getirdi... Almanlar son bir çabayla İngilizlerden gemilerini kaçırdılar. Sembolik de olsa yaptıkları tek akıllıca hareket buydu. Cum, 29 Mar 2008 15:12:37 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=55 Arşidükün Otomobili Yanlış Yola Girince1914, SaraybosnaYirmi yıl süren düşüşün ardından, İngiltere, Prusya, Avusturya, Rusya ve yeniden monarşiye dönen Fransa imparatorları yeni bir gücün yükselişine hiç de sıcak bakmıyorlardı. Fakat belki de 19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyıl başlarında bu devletler arasındaki anlaşma çabalan hiç de akıllıca değildi. Habsburg veliahdının Saraybosna ziyareti göz önüne alındığında, felaketin ayak seslerini duymak hiç de zor değildi, Napolyon savaşlarından sonra 1815te Viyanada toplanan büyük devletler, güçler dengesi kavramını ortaya attılar. Sürekli ittifaklar önlenmeliydi. En iyi olan ise pragmatik bir yaklaşım ile güçleri dengelemekti. Tek bir devletin süper güç olmasına karşı güç birliğine gidilmesi kararlaştırıldı. Bundan sonraki seksen yıl boyunca savaşlar oldu.Fransa ve İngiltereyi Rusya ile karşı karşıya getiren Kırım sorunu, Fransa ve Avusturya arasındaki 1859 sorunu, 1860lardaki Almanyanın birleşme ve devletleşme savaşları... Bu sorunların hiçbiri Viyanadaki kararları doğrulayıcı olarak evrensel bir soruna dönüşmedi. Bu dengeleri ilk bozan olaylar 1870-1871 Fransa-Prusya savaşı ile başlayan Almanyadaki birleşme savaşları oldu. Napolyon savaşlarından utanç verici yenilgilerle ayrılan Prusya, kuzey Almanyadaki küçük ve ayrı devletleri birleştirip, Prusya krallığına bağlı tek bir devlet haline getirmeyi planladı. Bu plan son derece zekice yola koyuldu. Planı uygulayan, belki de Avrupanın 19. yüzyıldaki en büyük devlet adamı ve modern Alman devletinin kurucusu olan Otto von Bismarck idi. Bu yeni devletin ortaya çıkışı Fransaya pahalıya mal oldu. 1870-1871 savaşlarında Alsas ve Loreni yeni devlete kaptırdılar. Bismarck diplomatik açıdan zor bir dönemece girmişti. Viyana Konferansında ortaya çıkan prensipleri tamamıyla benimsiyordu. Fakat hiçbir zaman Fransa ile dengeli ve eşitlikçi bir ilişki içinde olamayacağının farkındaydı. Fransa ilk fırsatta kaybettiği topraklan geri almak isteyecek ve yeni kurulan Almanyayı Ren nehrinin doğusuna geri püskürtmeye çalışacaktı. Bunu yaparken de dünya barışı için ne denli büyük bir tehdit oluşturduğunu düşünmeyecekti bile. Bu değerlendirmeler ışığında Bismarck dış politikada üç prensip oluşturdu.Birincisi, hiçbir zaman Rusya ile karşı karşıya gelmemekti. 1750lerde Prusya, Rusya ve Fransayı karşısına aldığında, bütün ülke yerle bir olmuştu. İkinci prensip ise, her ne kadar Germen asıllı bir ülke de olsa, Avusturya ile çok yakın ilişkiye girmemekti. Çünkü Avusturya ve Rusya Balkanlarda her zaman düşman olmuşlardı. Ayrıca Avusturya-Macaristan İmparatorluğunun içinde yaşayan değişik ırktan birçok topluluk birbirine düşmek üzereydi.Son prensip ise İngiltere ile iyi geçinmekti. İngiltere ile hep ticari alanlarda ortak olmuşlardı. Aynı zamanda ortak kültüre sahiplerdi. Fransaya karşı duruşları da benzeşiyordu. Viyana Konferansı denizlerdeki hakimiyeti İngilizlere vermişti ama tüm ülkelere de denizlere açılma konusunda hiçbir sınırlama getirmemişti. Bu sebeple, İngiltere ile zıtlaşmak hiç de akıllıca görünmüyordu. Bu şekilde yirmi yıl geçti. Alman donanması küçük kalmayı sürdürdü, sadece kıyılarını koruyabilecek güçteydi. Rusya ile karşılıklı yardım anlaşmasına varıldı. Buna göre iki ülke endüstrileşmek ve dost kalmak için birbirine yardım edecekti. Avusturya ile de mesafeli bir ilişki korundu. Bu dengeler II. Wilhelmin Prusya tahtına çıkışıyla birlikte sona erdi.Wilhelm dış politikada prensipleri olan biriydi. Fakat çevresindekiler genç Almanlardan oluşan yeni bir nesildi. Çevresindekilerin düşünceleri milliyetçilik ve ırksal kıskançlık üzerinde şekillenmekteydi. Almanyanın güneşe çıkmasının zamanının artık geldiğini düşündüler. 18. ve 19. yüzyıllarda İngiltere, Fransa, Belçika ve Hollanda tüm Batı Avrupadan daha fazla toprak kazanmıştı. Almanya ulusal gururu gereği kendi payına düşeni almak istiyordu.Rusya ve Avusturya ile ilgili tutumları değişti. Rusya bir devdi ve daha da büyümesi için bu ülkeye yardım göndermenin anlamı yoktu. Öte yanda Avusturya vardı. Ulusal kimlikler sebebiyle Avusturyada 19. yüzyılda karışıklıklar baş göstermişti. Avusturyalılar Almanların gerçek kardeşleri idiler. Öyle ki Fransaya karşı işbirliğine gitmek durumunda kalmak küçük düşürücüydü. Wilhelm zamanın geldiğini düşündü ve tahta geçer geçmez yola koyuldu. Birkaç sene içinde yaşlı Bismarck aradan çekildi. Rusya ile olan yardım anlaşması yürürlükten kaldırıldı. Alman donanmasının yeniden yapılanma programı başlatıldı. Afrikadaki bazı bölgelerde ve Pasifikteki bazı adalarda kolonileşme çabalarına girişildi. Avusturya ile daha yakın bir ilişkiye geçildi. Wilhelmin yaptıkları milliyetçi Almanlar arasında da heyecanla karşılandı ve desteklendi.1907de Wilhelm, Rusyayı, Avusturyanın Bosnayı almasına ve Balkanlardaki ilerlemesine karşı gelmekle eleştirdi. İstanbulu ele geçirmeye uğraştığı için de Rusları yerden yere vurdu. Tüm okyanuslarda bayrağını dalgalandırmak ve İngiltere ile başa baş hale gelmek için donanmayı güçlendirmeye devam etti. 1905te İngiliz donanması Fransa ile olabilecek bir savaşı düşünmekten vazgeçerek Kuzey Denizine yöneldi ve orada Almanyaya karşı bir tatbikata girişti. Fakat Almanlar gidişattan ve donanmalarının güçlenmesinden son derece memnundular. 1910da sömürgeler kurdular. Mevcut dengeleri bozmaktan hiç çekinmediler. Fransa otuz yıl önce kaybettiği yerler yüzünden intikam hırsıyla Rusya ile gizli anlaşmalar yaptı. Rusya da Sırbistan ile pakt kurdu. Almanya gizlice Avusturyaya istediğin gibi hareket et ve ilerle, daima arkanda bizi bulacaksın mesajı gönderdi. İngilizler, Hollanda ve Belçika ile ortak hareket edeceklerini, Kuzey Denizinin güneyindeki sahillere inmeyi deneyecek her gücün karşılarında kendilerini bulacağını deklare ettiler. Japonya bile sahneye çıktı, İngilizlerle ortak pakta girdi ve Pasifikteki İngiliz çıkarlarını koruyacağını açıkladı. Bundan sonra beklenen tek şey, bir sömürgeyi düşürme girişimiydi. Bu şekilde 1914 Saraybosna ziyaretine gelindi. Bu ziyaretin arkasındaki mantık hiçbir zaman bilinemedi. Yedi yıl öncesinde Avusturya, Bosna ve Herseki Osmanlı İmparatorluğundan savaşmaksızın almıştı. Bu bölgede, günümüzde de olduğu gibi, birçok etnik grup yaşamaktaydı: Sırplar, Hırvatlar, Slovenler, Arnavutlar ve Bosnalı Müslümanlar. Küçük Sırp ülkesi doğudaki komşularıydı. Eski Osmanlı sisteminden çıkan Sırplar, bağımsızlık kazandılar ve Ortodoks-Slav dostları Prusyadan destek istediler. Rusya zaten Avusturyanın yayılmasına karşı Sırpları kullanmaya dünden razıydı. Sırbistanda da değişiklikler göze çarpıyordu. Kendi içlerindeki radikal gruplar, (Karakol Hareketi gibi) Balkanları yöneten hanedanın eskiden beri Sırplardan geldiğine inanıyorlardı. Bu duruma rağmen, Avusturyalılar bu küçük Sırp ülkesini ele geçirmeye karar verdiler. Bunu kendi içlerindeki etnik farklılıklara aldırmadan gerçekleştirme yoluna gittiler. Ordularında bile birkaç değişik dil ve diyalekt konuşuluyordu ve şimdi buna yeni bir karışıklığı katma yolundaydılar. Eski imparator, Franz Josef yarım yüzyıldan daha fazla süredir tahtını koruyordu. Artık dokunulmazlık kazanmış bile sayılabilirdi. Kıvılcımı ateşleyen ise onun varisi Arşidük Ferdinand oldu. Ferdinand, Saraybosnayı ziyaret etmeyi planlamıştı.Ülkenin istihbarat birimleri Bosnadaki Sırp terörist grupların bir suikast hazırlığı içinde olabileceğine dair duyumlar almışlardı. Fakat bir şekilde bu duyumlardan Ferdinandın hiç haberi olmadı. Bazıları Ferdinandın uyarılmamasının nedenini ona yapılacak bir suikast sonucu Sırplara savaş açabilmenin mazereti olarak gösterirler.Saraybosnaya trenle gelen Ferdinand ve eşi, üstü açık bir arabayla şehir merkezine doğru yola çıktılar. Karakol hareketine mensup teröristler gerçekten de pusu kurmuşlardı. Arabanın izleyeceği yolun haritasını elde etmişler ve aralarında işbölümü yapmışlardı. Her grup görev yapacağı yerde konuşlanmıştı. Konvoy şehir merkezine yaklaştığında, içlerinden biri bombanın pimini çekti ve konvoya doğru fırlattı... fakat yanlış arabaya.Bomba patladı, konvoydakilerden bazıları ile kimi gözlemciler yaralandılar. Ferdinand turun devam etmesi için ısrar etti. Konvoy şehir merkezine girdiğinde, teröristlerden biri, Princeps, yanlış bir yerde beklemekteydi, çünkü kendisine yanlış bilgi vermişlerdi. Boş bir caddenin köşesinde bekliyordu, bu caddeye konvoyun uğraması planlanmamıştı bile. Ferdinand şehir meydanında konuşma yaptı, halkı selamladı ve programını tamamladı. Ferdinandın şoförü yolu karıştırdı ve yanlış bir sokağa girdi. Hatasını anlayınca bir an için durdu ve geri dönmeye karar verdi. Princeps kurbanının birkaç metre ilerisinde olduğunu gördü. Silahını Ferdinand ve eşinin üzerine doğrulttu ve tüm mermileri boşalttı. Ve böylece yirmi yıllık bekleyiş çatışmaya dönüşmüştü. Avusturya, Sırbistana savaş açmak için artık mazerete sahipti. Planlı olup olmadığı hiçbir zaman bilinmeyecek olsa da, Ferdinand suikastın ardından ülkesine götürüldü ve üçüncü sınıf bir cenaze töreniyle gömüldü. Savaşın başlatılması için feda edilmiş biri gibiydi.Sırbistan, Rusyadan Pan-Slav dayanışması adına destek istedi. Rusya işe karıştı ve Avusturya, Almanların arkandayız mesajını hatırlatarak yardım istedi. Almanya işe karıştı ve Rusların geri çekilmesi için müdahale etti. Wilhelm, Ruslardan para musluklarını kesince Fransızlar derhal Ruslarla ittifak içine girmişlerdi.Almanya, Fransanın Rusya ile birlikte hareket edeceğini bildiğinden Fransaya saldırdı. Bunun için de Belçikadan geçmek zorundaydı, ama böylece İngilizlerin de savaşa girmesine neden oluyordu. Sağduyu sahibi tek ülke, en azından bir süre için, İtalyaydı. Avusturya ile ittifakı vardı ve bir yıl sonra savaşa katıldı. Yirminci yüzyılın başında dış politikadaki yüksek ideal ve arzular, onlarca milyon insanın hayatına mal olurken, Avusturya, Rusya ve Almanya gibi devlerin çöküşüne, komünizm, faşizm, II. Dünya Savaşı, Soğuk Savaş ve nükleer silahlanma yansına zemin hazırladı. Cum, 22 Şub 2008 23:10:45 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=53 Almanya ile birlikte, Birinci Dünya Savaşına giren Osmanlı İmparatorluğu her şeyini kaybetmiş durumda idi. 30 Ekim 1918de imzaladığı Mondros mütarekesi ile Türk topraklan işgale uğruyordu. Kısacası, Osmanlı İmparatorluğu topraklarını kaybettiği gibi yavaş yavaş tarih sahnesinden de silinmeye başlamıştı...İstanbulun işgal edildiği günlerde, İstanbula dönen Mustafa Kemal düşman zırhlılarını Dolmabahçe önünde gördüğü zaman büyük bir üzüntüye kapılmış ve ağzından sadece şu sözler dökülebilmişti: Geldikleri gibi gidecekler...Kurtuluş Savaşı kazanıldıktan sonra Mudanya mütarekesi imzalandı. Bunu Lozan Antlaşması izledi. İstanbulu işgal eden kuvvetler geldikleri gibi gittiler.İşin ilginç tarafı, 16. Yüzyılda Fransada yaşayan ünlü kahin Michel Nostradamusun da bu konuyla ilgili bir kehanetinin bulunmasıdır!...1555 yılında yayınlanan ve Nostradamusun tarihi olaylar, savaşlar ve keşiflerle ilgili kehanetlerinin açıklandığı Centurien isimli kitapta Mustafa Kemal Atatürkten de bahsedilmiş ve yukarıdaki konuyla ilgili bir kehanete yer verilmiştir. İnanılmaz kehanet şu dörtlükten oluşmuştur:Kongre başkanını tutan devlet adamlarıİşgal kuvvetlerince sürülecek MaltayaGirilmiş İstanbula alınmış Rodos AdasıAma geldikleri gibi gidecekler sonundaBu dörtlükte Nostradamus, yüzyıllar öncesinden geleceği görerek, Türkiyeyi, Kurtuluş Savaşını ve Mustafa Kemal Atatürkü bilmiştir.Dörtlüğün sonunda geçen: Ama geldikleri gibi gidecekler sonunda sözüyle; Atatürkün: Geldikleri gibi gideceklerdir sözünün de bu kadar büyük bir benzerlik oluşturması da ayrıca üzerinde durulması ve düşünülmesi gereken bir rastlantıdır.4 Eylül 1919da hatırlanacağı gibi Sivas Kongresi toplanmıştı. Kongre Başkanlığına, işgal kuvvetlerine ve İstanbul Hükümetine karşı açıkça tavır alan Mustafa Kemal seçilmişti. Kurtuluş Savaşını ve Atatürkü destekleyen İstanbuldaki mecliste olan milletvekilleri de işgal kuvvetlerince Malta Adasına sürgüne gönderilmişti. Bu hatırlatmanın ışığında yukarıdaki dörtlük tekrar okunacak olursa, işin içinde bir şeyler olduğu daha iyi anlaşılacaktır... Per, 02 Eki 2008 23:24:09 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=52 Patates cipsleri: New Yorkta keşfedildi [br] [br] Aşçı George Crum, bir müşterisi patates kızartmalarının çok kalın olmasından şikayetçi olunca, çok ince doğradığı patatesleri kızartmaya başladı ve böylece patates cipsi doğmuş oldu.[br] [br] [br] Viagra: Gallerde keşfedildi[br] [br] Gallerde, Merthyr Tydfil kasabasında ereksiyon problemi olan erkekler üzerindeki klinik çalışmaların sonucunda keşfedildi[br] [br] [br] Oyun hamuru: New Yorkta keşfedildi[br] 1940larda bir James Wright adlı bilimadamının savaşta kullanma[br] k üzere sentetik lastik üretme çalışmaları, oyun hamurunun keşfiyle sonuçlandı.[br] [br] [br] LSD: İsviçrede keşfedildi[br] [br] İsveçli bilimadamı Albert Hoffman, doğum üzerine yaptığı çalışmalarda bambaşka bir sonuçla karşılaştı: En yaygın uyuşturucu madde olan LSD[br] [br] [br] Mikrodalga Fırınlar: Masaçusetste keşfedildi[br] [br] 1946da Percy spencer adlı mühendisin cebindeki şekerler, bir magnetron tarafından eritilince günümüz mutfaklarının vazgeçilmezlerinden mikrodalga fırın keşfedilmiş oldu.[br] [br] [br] Penisilin: İskoçyada keşfedildi[br] [br] Alexander Fleming adlı bilimadamı gribe çare ararken, içinde bakteri bulunan bir kapta mantar üremesiyle Penisilini keşfetmiş oldu.[br] [br] [br] X Ray cihazı: Almanyada keşfedildi[br] [br] 19. yyda Alman bilim adamı Wilhelm Röntgen radyasyon ile deney yaparken kemiklerin göründüğünü keşfetti. [br] [br] [br] Yapay tatlandırıcılar: Nebraskada keşfedildi[br] [br] Bütün yapay tatlandırıcılar, deney yaptıktan sonra ellerini yıkamayı unutan bilimadamları tarafından keşfedildi[br] [br] [br] Brendi: [br] [br] Ortaçağ tüccarlarının şaraptaki suyu kaynatmalarıyla keşfedildi. Böylece, şarap yolculuklarda daha az yer kaplıyordu. [br] [br] [br] Sertleştirilmiş plastik: New Yorkta keşfedildi[br] [br] Charles Goodyear, 1839da, lastik-sülfür karışımını yanlışlıkla ısıtılmış ocağın üzerine düşürünce, sertleştirilmiş plastik de ortaya çıktı.[br] [br] [br] Per, 02 Eki 2008 23:19:10 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=51 Bu olay Alıntıdır ve bir kızın azından alınmıştır küçük kız olayını anlatıyor:Ben 4 yaşında dayımı kaybettim ve onu hiç görmedim nasıl biri neye benziyor kime benziyor hep merak ederdim bi gün haber geldi dayımın ölüm haberi ve ben daha çok üzüldüm dayımlar istanbulda yaşıyordu ben 4 yaşında olmama rağmen o günü çok net hatırlıyorum çok ağladım ve bikere olsun onu görseydim.. Bigün köydeydik ve teyzemlerin bahçesine gittik gece orda kaldık bakçe içinde bi evleri vardı ben teyzem ve kuzenim ben uykuya daldığım an uyandım dayım gelmişti ölen dayım (bu rüya değil) yaklaştı bana korkma kızım dedi beni görmek istemiyormuydun hep merak ediyormuşsun bak burdayım geldim dedi ben hiç korkmadım yanına gidip sarıldım gel kızımla bahçede gezelim dedi ben kuzenimide uyandırmak istedim oda seni görsün sevinir dedim hayır ben senin için geldim seni görmeye geldim dedi onu uyandırma bırak uyusun dedi ve elimden tutup bahçenin içine gittik karanlık dedim korkma yanında ben varım erik yiyelimmi ne dersin dedi ben elma istedim ve koparıp verdi sabaha karşı hava aydınlanmak üzereydi nerdeyse biz hala el ele bahçenin içinde geziyoruz sonra getirdi yatağa yatırdı sakın korkma bak ben ölmedim ama şimdi gitmeliyim dedi. Ve ben hiç korkmadım sabah uyandığımda bi başka olmuştum mutlu bi şekilde uyandım ve sanki dilimi bağlamışlar gibi bu güne kadar kimseye tek kelime etmedim hep anlatmak istedim ama bi türlü kimseye bunu anlatamadım.. Eve gittiğimde dayımın bi resmini istedim annemden omu diye dayımı hiç görmedim tanımıyordum çünki ve resmini görünce evet bu dedim annem ne oldu dedi bişey yok dedim ve sustum.Ogun gerçekden dayımı geldi ve gördüm bu rüya değildi.. Paz, 02 Mar 2008 19:35:36 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=47 Kedilerin sudan hoşlanmadığı bilinir. Ama aslında kediler çok iyi yüzerler. Hava şartlarından dolayı ve de tembelliklerinden suya girmeyi sevmezler. Evkedisinin balık sevmesinin yanında kuşlara ve farelere olan düşkünlüğünün nedeni evcilleştirilmeden önce Mısırda Nil vadisinde balık, kurbağa, küçük kuş ve fareleri avlayarak yaşamış olmasıdır. Zaten eski Mısırlılar kedilerifare avcıları olduğu için evcilleştirmişlerdir. Günümüzde kedinin kuzey Hindistan ve Güneydoğu Asyada yaşayan türleri ırmakların kenarlarında balık avlayarak yaşamaktadır. Patileriile balıkları sudan dışarı atar, gerekirse suya tamamen girerler. Eski Mısırda kedi bakıcıları onları ekmek ve sütle beslemişlerdir. Kedilerin süt zevkinin de Mısırlı bakıcılarının yarattığı beslenme alışkanlığından kaynaklanmaktadır. Paz, 02 Mar 2008 17:21:42 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=44 Her insan ağzıyla konuşur ama konuşabilmeyi sağlayan asıl organ beyindir. Beyinde oluşan düşünceler dilimize ve dudaklarımıza aktarılır. Hayvanlar bu nedenle konuşamaz. Papağan ve benzeri kuşların yaptıkları konuşma değil, mükemmel bir ses tınısı ezberi ve tekrardır. Sesleri ezberler ve taklit ederler. Kuşların ses organları memeli hayvanlardan farklı olarak gırtlakta değil göğüs kafeslerinn dibinde, karın boşluğunun derinliklerindedir. Kuşların doğasında ses taklit yeteneği vardır. Doğayla içiçe yaşarken diğer kuşların seslerini taklit ederek bir çeşit iletişim sağlarlar. Paz, 02 Mar 2008 17:20:55 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=43 Sineklerin her türü kışın ortadan kaybolur. Havaların ısınmasıyla birlikte ansızın ortaya çıkarlar. Sinekler ısıyakarşı çok hassastır. Güneş bulutun arkasına girdiği zaman oluşan ısı düşmesinden etkilenirler. Kış günlerinde yaşama şansları yoktur. Ölmeden önce yumurtalarını toprağa veya kuytuya gömerler. Lavra ve yumurtalar soğuktan etkilenmez. Yaz sıcakları başlayınca yumurtalar çatlar ve yine sinekli günler başlar. Paz, 02 Mar 2008 17:19:38 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=42 Sabah güneş doğarken ötmek yalnız horozlara özgü değildir. Kulağa en çokhorozun sesinin gelmesi, onun sesinin diğerlerinden daha güçlü olmasıdır. Kuşların büyük çoğunluğuda aynı saatlerde ağaçlarda koro halinde öterler. Gün boyu hem horozlar hem kuşlar bu ötüşü sürdürürlerama seslerinin en güçlü çıktığı zaman sabah saatleridir. Horoz ve kuşların sabah gündoğarken ötmeleri biyolojik saatleriyle ayarlanmıştır . Paz, 02 Mar 2008 17:18:46 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=41 Çok kişi Save our Ship gemimizi kurtar; Save our Soul ruhumuzu kurtar; Stop Other Signals diğer sinyalleri sözcüklerinin kısaltılmışı sanır. Oysa hiçbiri değildir. Tamamen telgraf zamanından kalma mors alfabesiyle ilgilidir. İmdat çağrısının çok kolay akılda tutulabilmesi için 1908 de üç çizgi, üç nokta, üç çizgi olan S.O.S seçildi. Paz, 02 Mar 2008 17:18:20 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=40 Babilliler 7 günlük haftayı zaman birimi olarak kullanıyorlardı. İlk çağlarda bilinen beş gezegen ile güneş ve ayın sayısı nın 7 oluşu bu sayıyı gizemli ve uğurlu kılıyordu. Daha sonra dinlerde göğün 7 kat oluşu ve doğadaki ana renk sayısının 7 oluşu, müzik notalarının 7 oluşu sayının önemini daha çok belirtti. Daha sonra Fransa takvim yapısını değiştirerek hafta sayısını 10 yaptı ama kabul görmedi. Rusya 5 günlük hafta uygulamasına geçti, o da tutulmadı. Sonunda yine hafta 7 gün olarak kaldı. Paz, 02 Mar 2008 17:17:52 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=39 Özel bir durum veya farklı olma düşüncesi yoksa insanların çoğu saatlerini sol kola takar. Çünkü çoğunluk sağ elini kullanmaktadır ve bu kolun daha hareketli olması nedeniyle saatin bir yerlere çarpıp zarar görme olasılığı yüksektir. Zaten saatin kurma düğmesi 3 rakamının yanındadır. İnsanlar saati kurmak istedikleri zaman onu bilekten çıkarmadan sağ elle uzattıkları sol kollarındaki saati kurabilirler. Paz, 02 Mar 2008 17:17:27 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=38 Aslında kumaş ıslanınca lifler şiştiğinden kumaşın az biraz uzaması gerekmektedir. Ama bükümlerin açılarındaki deformasyonun yarattığı çekme kuvveti daha fazla olduğundan sonuçta kumaş boydan kısalır. Kumaş yıkandıktan sonra kurutulduğunda şişmiş lifler eski durumlarına gelirler. Ama kumaş ilk ölçülerine dönemez. Su, yüksek ısı, çalkalama, sabun hepsi kumaşın çekmesini kolaylaştırır. Kumaş birkaç kez yıkandıktan sonra ölçüleri belli bir dengeye ulaşır ve ondan sonra yıkandığında çekmez. Paz, 02 Mar 2008 17:17:03 GMT http://www.tersaci.com/rss.asp?sayfa=yazilar&id=37 Aslında bu böceğin verdiği ışığın ateşle de sıcaklıkla da bir ilgisi yoktur. Bilimsel adı Soğuk Işıktır. Bu ışık olayı, moleküler seviyede kimyasal bir işlemdir. Bazı moleküllerin ayrışarak daha yüksek enerjili hale geçebildikleri ve bu fazla enerjiyi ışığa dönüştürebildikleridir. Ateş böceğinin karın bölgesindeki ışık organında bulunan guddelerden ışık elde etmede rol alan iki ana kimyasal madde üretilmektedir. Fakat onlar da tam olarak ışık vermeye yetmediği için böceğinışık bölgesine yakın solunum organının ışık verme anında burayı oksijenle beslemesi gerekmektedir.